Follow by Email

Thursday, December 26, 2013

Proprieties attributed to God.



Linguistic proprieties attributed to God.

Are linguistic proprieties attributed to God tight with a set of logical elements of words-concepts?

Do the words-concepts for God fit together linguistically?

Linguistic God attributes should exist together in harmonious, in a stable system of the linguistic elements which are based on the human needs, fears, feelings, and knowledge at the time of their formation.

God Words concepts did not come out in a day or suddenly. Before the creation of the God’s name there were too many Gods, proper names. They were related with specific elements of the nature such as the water, sky, fire, which are simple to be explained linguistically.

The God word is more complicated because it is an abstract word.

Did God word-concept come into existence gradually from a generalization of all attributes of primary concrete gods?

In Albanian language is so clear that God name is a title name. Albanian is the only language that one of the words for God includes such notions as a God, courtesy title for men, and also it applied to persons as a legal possessor of a his / her house, land, etc. Common people in a certain sense in Albanian are Gods of their own proprieties.


For primitive humans to say that a god was the God of gods is to say that God occupies a greater position to them, for example, a natural elevation of the earth's surface having considerable mass, the brightest star, or the Sun. Being a “natural elevation of the earth surface”, a big star, or the sun was essential to the concept being the God of all gods for primitive human beings.

God

Those objects cannot be ruled by the concrete objects of the specific gods as the water-god, or the fire-god. Those natural objects are the only objects which are in a very high position compare with the other elements of the earth surface.

Sunday, October 27, 2013

How words are contained in human minds in the beginning of language creation. I suppose the word for eye is the first word created by humans. Other word was not created. Was there a mental image for the real thing eye before the first word was created or a mental definition? It is the same question we ask today for the animals. Do animals have mental images of the actual thing of the world?

If we experiment now with ourselves saying “eye” what will happen in our mind? Do you see any eye image after you thought, or said the word “eye”? I did it, and no eye image passed in my mind, but I cannot conclude it was the same for the first word. I think, for the first word there was not created a mental definition in human brain. In the first word in the human mind the image of an eye, which existed before as it exists in animals was recorded in a brain cell  in full awareness for the first time . That moment human brain broke the border of the animal brain taking awareness to the images it already had inside. That moment may be a little different in time from the moment of uttering a sound for that image, however, that is not more important. The door of the language was open.

Wednesday, October 16, 2013

How are words made?



All our knowledge about how words are made is almost zero. We know only how words sound when we say them and how words look when we write them, nothing else, nothing more.

Let’s look more closely at one word you have already read on my previous articles. It is the word for the eye.

How words are contained in human minds in the beginning of the language creation?
I suppose the word for eye is one the first words created by humans. How did it happen? Was it just a mental image for the real thing eye before the word "eye" was created or a mental definition? It is very similar to the question we ask in our modern time for the "language" of animals. Do animals have in their brains the mental images of the actual things of the world?

If we experiment now with ourselves saying “eye” what will happen in our mind? Do you see any eye image after you thought, or said the word “eye”? I did it, and no eye image came in my mind, but I cannot conclude it was the same for the first word of primitive humans. I think that before the first word,  there was not created any abstract mental definition in human brain cells. For the first word the primitive humans  saved inside their brain cells for the first the image of an eye, which existed before but was not memorized in the brain cells  in full awareness. That moment human brain broke the border of the animal stage taking awareness and memorizing  the images of outside world. That moment happened before the creation of the sounds for that image. I think that the starting point of the language was not about idiotic sounds but about a very complected evaluation of human brain on how to memorize the outside world.

My detection is that the word eye comes primarily from its “o” shape.

Is my detection enough to give a complete answer about how was the word for “eye” made?

There are thousands of different words for the physical eye. The simplest linguistic concept of "eyes", such as those based on its “o” shape, does nothing but gives us the sufficient answer for the obvious relation between the written word and sound and the physical eye. Anyone can easily see the relationship between them. The “o” image of an eye founds the word. It comes from a physical characteristic of an eye.

Are there involved more complex linguistic “eyes” concepts?

It is clear that different people saw and pictured and sounded differently the connection between the physical eye and the word.

Are they more complex lines that run between a physical eye and its word?

If we discover other lines they would connect the physical eye and all sorts of its words in different languages.

There are approximately 6000 words for the eye in all languages of the world.

A list of some of them: sy, si, ach’k’, göz, begi, vačej, Cakṣu, oko, ull, mata, Yǎn, oog, silm, silmä, oeil, ollo, t’vali, Auge, etc:

Understanding
Languages
Eye word
?
Albanian

Sy (gheg),
Si (tosk)
?
Estonian
silm
?
Finish
silmä
?
Danish
eye
?
Chinese
Yǎn
?
Armenian
ach’k’
?
Gujarati
ankha
?
German
Auge
?
Basque
begi
?
Belarusian
vačej
?
Georgian
t’vali
?
Bengali
Cakṣu
O
Azerbaijani
göz
O
Bosnian
oko
O
Bulgarian
oko
O
Croatian
oko
O
Czech
oko
O
Latin
oculus
O
Italian
occhio
O
Dutch
oog
O
French
oeil
O
Galacian
ollo
O
Catalan
ull
?
Cebuano
mata
?
Filipino
mata
?
Greek
matí

We know that the eye is a vital organ of vision. It detects light from the environment, regulates its intensity to form the image of the external objects, converts the image into an electrical signal and transmits that signal to the brain. That is science.

We know also that it played a very important role in the human evolution. The human eye is the organ which gave our ancestors to learn more about the physical world, to see all external objects, their shapes, colors, which later somehow got a sound word.

We, modern humans use our eyes in almost every activity we do and make: working, driving, reading, or watching television.

Friday, August 23, 2013

Ulliri eshte 0,po keshtu dhe gropa, tuneli,vrime,etj. Ata nuk kane asnje te petbashket si fjale por kane te perbashket kodin si ndertim.

Friday, March 29, 2013

Albanian enjoy-gëzoj etymology and semantics



A ka të bëjë njësia gjuhësore *gëzoj me njësinë "zërin", "zanin"?

Apo ndoshta ka të bëjë me "zanien" e grurit, apo “zanien” në gjueti, apo të një diçkaje të rëndësishme mbijetuese për tu ushqyer? Apo ndoshta të dyja bashkë njëkohësisht dhe kemi përplasjet e madhe shumëkuptimore të “zë”-së së Shqipes, edhe *zë-(sound), edhe *zë 'kap', edhe *zë 'bëhet'?

Njëra është qëllimi i arritur , tjetra është mënyra e shprehjes zanore njerëzore kur njeriu gëzon?
A duhet të ketë shkue *gëzon deri tek "zanda", ose *canta e sotme Italiane, dhe "kanga" e Shqipes? A janë kopje të njëra tjetrës , apo ndoshta janë ndërtime semantike që prej kohes kur Latinishtja nuk ekzistonte.

Të gjitha supozimet e mesiperme janë të mundshme .

Më duhet të them edhe njëhere në njësitë kaq të thella abstrakte si "gëzoj" duhet kërkim më i thellë dhe vetëm për këtë njësi dhe familjen e saj semantike, pemen e thelbeve kuptimore ndërtuese.

Lind natyrshëm pyetja kur njeriu gëzon si e shpreh gëzimin?

Një nga ato është "qeshja" që në zbërthimin e thellë zanetik të saj ka nje ndërtim habitërisht të ngjashëm me gëzoj po të njohim që:

g<>k>q
z<>s>sh


Latinishtja "gaudere" është afër me të por nuk na thotë gjë në Semantikë. A duhet të pyesim njohjen zyrtare? Po, por nëse atje nuk gjen përgjigje, ose gjen përgjigje që nuk të bindin, dhe nuk e vë në dyshim atë, pra, njohjen aktuale atehere ajo dije ngelet ne vend, siç ka ngel ne vend në fakt , dhe mund thjesht të kenaqesh edhe me atë "që dielli rotullohet reth tokës".

Gjëja ndërlikohet më shumë nëse futim në krahasim edhe gjuhën Kineze tek kjo njësi me:

Gazoj, gëzoj=享受- ‘shqiptohet "Xiǎngshòu.’

Nuk mund të jete më rastesi ngjashmëritë e tyre:

English
Albanian
German
Latin
Chinese
enjoy
Gëzoj, gaz, gazëllue
genießen
gaudere
享受‘Xiǎngshòu.
sound
Zon-za-zë
Ton (gesund)
sonor, sonus   
聲音 (Shēngyīn)

Mendoj që *gëzoj ka të bëjë me *zanin , *zërin, madje lidhja është e fortë.

Për të vazhduar më tej, për të plotësuar atë që mungon në dijen e sotme, duhet bërë një studim psikologjiko-zanetik-gjuhësor për të nxjerrë të dhëna kur njerëzit që gëzojnë si e shprehin gëzimin, ngazëllimin, gazin e tyre, e cla do mbeshteste më shumë tezën time gjuhësore.
Ne duhet te gjemë teknika të reja për të mësuar reth tingujve që njerëzit zanojnë kur gëzojnë. Ne jemi ende shumë larg njohjes së tingujve dhe thirmave tona njerëzore, që njerrim nga goja kur jemi të gëzuar, te lodhur, të mërzitur, duke vuajtur, të nxehur, dhe të tjera. Janë mijëra raste kur njerëzit e gjuhëve të ndryshme nuk perdorin fjalë, por disa tinguj të veçantë të cilët mbajnë në shpinë mendim. Studime të atilla do të na ndihmojmë të kuptojmë shumë njësi gjuhësore si janë ndërtuar. Atje thellë është një botë gjuhësore ende e panjohur, bota e fillimit të gjuhës njerëzore.

Thursday, March 14, 2013

Latin, Slavic and Albanian







Latinishtja është një gjuhë e bërë nga gjuha Shqipe e vjetër.


Po ashtu, Sllavishtja është një gjuhë kishtare dhe është e bëre mbi kodet e Latinishtes. Janë zbatuar kode të caktuara në ndërtimin e tyre dhe jo fjalë siç e kuptojne shumica sot. Disa toponime ne Shqipëri dhe më gjërë që mendohen që janë sllave janë vetem nje "gjuhësi" politike . Janë cilësuar të tilla nisur nga dëshirat e elitave pasurore-fetare të  tyre për të marrë tokat e shqiptareve dhe jo sepse janë shkencërisht të tilla. Nuk e kanë pas dhe e kanë problem të paguajnë gjuhëtarë dhe historian ti shkruajnë për ti shitur ato si "shkencë".


Nëse në gjuhësi një fjale nuk mund te vërtetohet, pë shëmbull, siç mund të vertetohet nje teoremë e matematikes, çdo gjë qe flitet reth saj është një supozim, ose në shumicën e rasteve duhet të them që argumentimet origjinore reth tyre janë pa mbështetje, pa sens dhe paragjykime. Duke mos qënë një njohje plotë dhe një metodologji e caktuar shkencore për përcaktimin, ndarjen dhe kategorizimin origjinor njësive gjuhesore, çdo gjë e shkruar ne ketë drejtim është pa vlere. Eshtë krejt pa kuptim nga njëra anë me pranue që nuk e dimë thelbin origjinor të ndërtimit të fjalëve, pra gjuhës, dhe nga ana tjetër me ngrit një ngrehine të tërë si dege më vete në gjuhësi si Etimologjia për shëmbull, e cila është bazuar në premisën që i njihet origjina në bazë të asja që është shkruar së fundmi . Eshtë pa sens edhe në kuptimin tjetër që gjuha para se të shkruhej ka qënë e folur dhe gjuha e folur duhet parapranuar që ka paraprirë gjuhën e shkruar dhe është më e rëndësishme se ajo. Eshtë pas sens edhe ne kuptim të fundit që si shumë fjalë të gjuhës së shkruar të Greqishtes së vjetër, Latinishtes së parë kaluan, ose kopjuan në gjuhën e folur kur shqiptarët nuk kanë pas gjuhë të shkruar për vete, nuk kanë të ditur të lexojnë dhe shkruajnë.


Si ndryshoi Afërdita, për shëmbull, tek dy fjale tepër të ndara si semantik “afër” dhe “dita”?


Nga një emër planeti me një dënduri përdorimi shumë të vogël në gjuhën e përditshme në dy fjalë tepër të zakonshme në një gjuhë , por me dënduri përdorim shumë të lartë në gjuhën e përditshme. Këtij fakti dhe të foluri llogjik gjuhëtarët e sotëm çuditërisht e anashkalojnë. Pse? Sepse është e verteta. Të folurit llogjik të çon tek e vërteta, e cila do të jetë gjithonë the deri në fund të rrëzimit të çdo ngrehine njohësore të gabuar të sotme.

Gjuhëtarët mga njëra anë thonë vetë që nuk kanë mundësi të njohin si fjalët, gjuha është formuar dhe ndërtuar , si semantike e saj funksionon, nga ana tjetër disa thonë që fenomeni Afërdita-afër-dita është rastësi. Duket hapur që ka një mospërgjigje të pyetjes tepër tërëdësishme reth lidhjes semantike tyre. Kemi të bëjmë me moskoherncë, mosllogjikë dhë dopio standart vlerësues të qëllimshën ndaj vlerësimit të Shqipes në këtë drejtim. Thjesht duket hapur se diçka ka ngec keqas në gjuhësinë Europiane.


Ova” e ka Latinishtja si bazë, por eshte marre nga kodet e nje gjuhe tjeter, gjuhës Shqipe. Edhe një here po e perseris, marrë nga kodet e Shqipes jo nga fjalet e saj, nga ajo qe është nenlekure ç’ka jo vetëm njerëz të thjeshtë nuk e kuptojne sot, por edhe gjuhetarët mesa duket deri më sot ndajne të njejtin nivel me ta.


Kur them gjuhëtaret kuptoj me ate percaktim gjuhëtare shume të njohur dhe te talentuar. Ata fatekeqesisht nuk e dine, e cila është arsyeja kryesore pse spekullohet aq shume ne kete drejtim me gjuhën, dhe veçanërisht me etimologjinë. Kuptohet spekullimi me i madh vjen nga një tendencë e përdorimit të etymologjisë per spekullim shovinist, i/e cila perdor "gjuhen" si argument per te vjedh tokat e Shqiptareve.


Shqiptarët në të vërtete janë  pasardhësist e atyre që  ndërtuan dhe dhane bazën kodike të gjuheve Europiane. Gjuha Shqipe eshte gjuhe themel e gjuhëve Europiane . Natyrisht, nga themelsia e saj dhe njekohesisht kur nuk njihen shumë drejtime thelbësore të gjuhës vijne shume keqkuptime te shume fjaleve, mbaresave dhe parashtesave te cile mendohet se vijne tek Shqipje nga te tjeret. Eshte njesoj si njohja qe kemi patur dikur reth Diellit me Token. Shqipja eshte dielli ku rotullohen te tjerat, dhe ku ndermjet te tjerave eshte eshte "toka"-latinishtja e cila rotullohet reth Diellit , dhe jo dielli reth saj sic mendohet sot.


E njëjta dukuri vihet re edhe me Greqishten e vjeter, si dhe me shume njësi te gjuhes Turke në shumë fjalë në përdorim nga Shqipja. Ne vend qe te analizohet dhe te gjendet arsyja pse janë atje, sepse jane shume fjale qe thuhet qe vijne nga Turqishtja ose, Sllavishtja kur nga ana tjeter rrenjet e tyre gjenden ne Greqishten e vjeter, e cila nuk ka sens sepse Sllavet dhe Turqit dihen kur kane ardhur ne trojet ku jane sot, kontradikte llogjike qeë vërteton jodrejtperdrejt që ato nuk kanë vlere shkencore.

Pse ekzistojen ato ?

Thjesht sepse ekzsitojne deshirat politike te disave. "Ao-ja" është emër lumi dhe është quajtur në Greqishten e vjeter lumi i Vjosës, për të cilin metoda ime thote qe ka qene "Ujo". U-ja e Shqipës se shkruar ne lashtesi ka qënë germa "v" dhe "w".


Keshtu qe "vojsava" shume mirë mund te lidhet me konceptin "ujo", si "ujëdhesa", "lumë" e të tjera, përpara se të shkojë të burgoset si ëmër “sllav” pa kuptim.


Por kemi gjithashtu një burim tjetër semantike te "ova":


“Ova ose "oba", ose "ofa", ose "oma", ose "ona", "oua", "ovua” ,”uova”, është dhensja e nisjes ekzsistenciale te një dickaje frymore, ose jo frymore , që ne për shëmbull kuptojme sot me procesin e lindjes, pse të diçkaje të mosekzistuar me parë, ose edhe të një diçkaje të papare me parë, i/e pa qënë më parë deri ne momenti e shikimit prej teje, kensi unëbjekëtiv i ekzistncës, ose të njohjes prej teje. Gjuha i ka të dyja brënda saj sepse fjalet janë si nje pemë ku fjale te ndryshme kanë në bazë të tyre vetem një koncept të parë, ose vetëm nje trung të parë origjinor nga ku degëzohen si performaca kuptimore, ngjyrime të reja, gjate kohës , të cilat zgjerohen dhe zgjerohen derisa kthehen një ditë në fjalë plotesisht me vete. Pranadaj, ti bie më shkurt, kemi edhe "ve", "vezë" dhe Italishtja-Latinishtja ka po ashtu "uova" [ovum], e cila nga ana tjetër shume afer me fjajët "nuova"=e re, ose "novus" e Latinishtes.


Ka lidhje semantike njësia "vezë" me njësinë "i/e re"?

Sigurisht që kanë. Dihet lidhja ndërmjet vezës dhe konceptin të lindjes, i cili nga ana e vet ka lidhje me konceptin tjtër gjuhësor  "i ri", e re gjithashtu. Shikohet qartë i vetmi trung peme në to është tashmë një. Nuk duhet shumë njohuri në gjuhë të arrish përfundimin që sllavisht новое /novoje/ eshte nje kopje e “nuovo”, dhe qartësisht historia e dy gjuhëve tregon lehtësisht udhen logjike që ajo duhet të jetë marrë marre nga Latinishtja.


Po kështu kemi edhe për njësine “ochio” ne latinisht per sy dhe “oko” në gjuhët slave, si e kam analizuar në një post tjetër në këtë blog . Ndodh e njëjta gjë.

A janë rastesira, siç mund ti quajnë  disa , ose të prejardhura prej një fjalë te gjuhës amë siç mendojne apriori disa gjuhëtarë?

Jo. Gjuha Latine dhe gjuha Sllave jane gjuhe shumë me të reja se Shqipja, janë ndërtime prej fillimit të gjuhës së parë dhe kane përdorur kodet e gjuhës së parë. Te dyja gjuhët si Latinishtja, ashtu edhe Slavishtja, nga faktet gjuhësore të cilat unë i vërtetoj, vetëm një pjesë të vogël kam sjellë këtu, ato jane gjuhe te ndeërtuara nga Kishat dhe kanë shumë lidhje me njëra tjerën, shumë herë me tepër sesa mendohet. Latinishtja fillimisht si dhe ndjekset ndërtuese nën modelin e saj , të tila si e mëvonshëmja Greqishtja moderne, e cila në fakt është gjuhë kishtare, Sllavishtja, e cila po asht është gjuhë kishtare, Gjermanishtja , ecila po ashtu është gjuhë kishtare, etj, janë gjuhe tepër te reja. Një gjuhëtar me emër të njohur, i bërë i njohur vetëm sepse shkruajti për Shqipen, mendoi që Shqipja ishte Latinishte e re. Ai kishte një farë të drejte vetëm se synsi (sensi) është i kundërt. Latinishtja është një neoshqipe. Është nënlëkura e Shqipes që shpjegon Latinishten dhe jo e kundërta.

Shqipja nuk u prish dhe zëvëndësua me një gjuhë të re sepse tek ky komb nuk u pushtua asnjiherë prej asnji kishë të vetme për një kohë të gjatë siç ndodhi më të gjithë kombet e tjerë Europianë dhe jo Europiane, kisha katolike nje pjese, kisha ortodokse nje pjesë, xhamitë në lindje. Nga ajo erdhi mrekullia që shpëtoi një nga gjuhët më të vjetra të njerëzimit e cila flitet sot me shumë pak ndryshimi në strukturë dhe fjalë me atë që flitej shumë kohë para Latinishtes dhe Greqishtes së vjetër.

Saturday, January 12, 2013

Angel etymology and semantic generalizations.



Etymologjia e Engjëll dhe Përgjithësimet Semantike.

Njësia gjuhësore "engjëll" kupton " i ri dhe i pavdekshëm", ose me një rrugë tjetër të ndërtimit ëe gjuha Shqipe zëdor është "e ngjell". Vjen tek nëpëmjet “ne ngjall”, e cila përmban kuptimin semantik të njëshit, si fillim si dhe kuptimin semantic të njësisë tjetër të Shqipes “gjalle”, të cilat japin permbledhjen me shtesë kuptimore të njëra tjetrës një koncept të ri gjuhësor të " i ri dhe i pavdekshem" me fjalët e Shqipes së sotme.

Rruga e kaluar e tranformimeve fonetike :

" O>e>ë, nga lidhja :n+gjalle=ngjall; nga shkembimi dhe lidhja:ne+ngjall>engjall.

Hedhim dy pyetje për të gjet përgjigjet e mundshme të tyre. Ato janë:

1) Çfarë lidhje ka "engjëlli" me "lajmëtarin"?

2) Cila eshte karakteristika kryesore e nje engjelli?

Nga ç'njohim nga Librat, pavarësisht se kur, nga kush dhe për çfarë qëllimi janë shkruar kemi këto
karakteristika të engjëllit:

a) Eshte qënie mbinjerëzore. Pse? Ngaqë jeton pergjithnjë?

b) Eshtë shpirt. Ç’kuptojmë ne me shpirt?  Pse? Ngaqë ështe forma pasvdekjes dhe forma jonë jomateriale e pavdekshme?

c) Qëndron midis botës dhe parajsës. Pse? Ngaqë ështe qënie fizike e shikueshme si qëniet njerëzore por është i pavdekshëm si parajssnjerezia, ku njerëzit shkojnë dhe jetojnë me Zotin deri ne pafundësi?

d) Janë fëmijë, djem të Zotit. Çfarë thelbësisht i dallon nga njerëzit si të tillë? Ngaqë janë te pavdekshëm?

Ku është Shqipja tek biblat:

Kemi njësitë tek bibla hebraike “malak elohim” të cilën e kanë pranuar të përkthyer si “lajmëtari i Zotit". Por, Shqipja ka një fjalë të saj në gegënisht e cila është njësia “mak” per fëmijë, djalë. Mos do të thotë “malak Elohim” për “djalë i zotit”. "Malak" është "mak" një version i vjetër ndoshta i njësise së Shqipes për femije, por jo “messenger[messaggero]”, ose lajmëtar si e përkthejne sot hebraiket atë term. Njësia "malak" është përdorur edhe në Kuran. Në të dy rastet unë mendoj që ka kuptimin "Djem të zotit” dhe jo lajmëtarë të tij.


Duket qartë ngatërresa e madhe që ka ardhur në termilogjinë biblike si rezultat i mosnjohjes dhe mosvlerësimit të Shqipes. E shikojmë atë tek termi "theophan"[theophaneia], që ka lidhje me konceptin engjëll. "Theophany" është përkthyer si "dukja e zotit". Megjithatë, unë mendoj që "the-o-phan" (f -ja vjen nga kalimi i (b-v-bh-p) ka kuptim rrënjë më të thellë që vetëm Shqipja e jep të hapur duke u zbërthyer nga elementet e sotëm të saj të tilla si:
(1) the=say(English); dire (Italian).
(2) me pa=see(English), vedere(Italian).

Kuptimin "thenesi qe shikohet", pra mezënderguesi i Zotit me trup fizik, qe shikohet. *Theo, thënësi, folësi mund te shëndrohet në një *Theo me kuptimin e Zot si njësi gjuhesore me vonë, dhe për këtë ka shumë argumente mbështetetëse nga Biblat, të cilat nuk po i shtjellojmë këtu, ndërsa *phàinein “ i pamë”, pothuaj nuk ka ndryshuar në Shqipen moderne; është pranuar nga fonetistët tendenca ndrimore e m>n dhe anasjelltas.

Nese mund të shtoj edhe njësia messenger e ka bazën tek “mezënderguesi”. Thelbi i messenger: Me-ze-derg=me+sse+nger. Derguesi i zërit është kuptimi i parë farë, fillister semantik i këtij koncepti. Dërgon zërin tim diku tjetër, që sot ne e kuptojmë si lajmëtar , e të tjera performanca semnatike që ka marrë ky koncept si rezultat i shtesës gjuhësore gjatë kalimit të kohës.


Megjithatë koncepti i ëngjëllit, ku më afër është ende njësia Gege “angjëll”, është dhënë shumë qartë nga Daniel në bibël.

Koncepti bazë i ëngjëllit është një lidhje semantike katër elementëshe e tillë si:

"bijtë e zotit(1)+për shkak të (1): të pavdekshëm+për shak të (1): "theofan"+ për shak të (1): qënie mbinjerëzore".


Karekteristika që ka peshën kryesore mendoj unë është dyaliteti mendimor " i ri i pavdekshem", ose të " një ngjall" ende shumë afër fonetikisht dhe semantikisht në Shqipen e sotme.

Le ta lëmë për një moment mënjëanë Shqipen dhe të merremi me semantikën, ose peshën e koncpetit ëngjëll. Cili është elementi më i rëndësishëm në atë koncept, ose baza e tij?

Të qënit përjetë i gjallë,=n’gjallë, apo lajmëtar?
A kanë të dyja të njëtën rëndesë në atë koncept.

Vëjeni veten ne vënd të atij që ndërtoi fjalën për herë të parë. Fjalën Ëngjëll. Unë mendoj se fjlaëformuesit kanë pasur një parim bazë gjatë ndërtimit gjuhësor: Parimi i mbajtjes në mënd të cilësisë më të dukshme llogjike të objektit gjuhësor gjithmonë në sisteme ndërtuese krahasuse. Për një ndërtues fjale më i rëndësishëm element logjik, cilësi kryesore e Ëngjëllit është që ai është i përjetshëm. Systemi i krahasimit gjimthmonë varej nga objekti gjuhësor.

Luke 20:36

...nor can they die anymore, for they are equal to the angels and are sons of God, being sons of the resurrection.

..dhe as mund të vdesin më, për ata janë njësoj me ëngjëjt dhe janë bijtë e zotit, duke qenë bij të ngjalljes.(Luke 20:36)


Në rastin e emrave të përgjithshëm njerëzore ndërtuesi krahason objektin njerëzor më vetveten dhe gjen cilësinë kryesore dalluese midis tyre. Është njësoj si peshat fizike edhe llogjika. (Ketu mund te dal dhe indirekt gjuhesisht qe permbajtja e bibles eshte shkruajt nga njerezit)

Pse i vinte ajo cilësi si kryesore? Ashtu sistemi i llogjikes ndërton. Gjithmonë pyetja eshte bazë. Sepse ishin bijtë e zotit.

One day the "sons of God" came to present themselves before the LORD, and Satan also came among them (Job 1:6).

Ku jetojnë ata? Elementi i tretë i rëndësishëm. Qëndrimi me Zotin në parajsë është më i rëndësishëm se lajmëtar.

For when they rise from the dead (kuptimi pastër i ngjall të Shqipes), they neither marry nor are given in marriage, but are like angels in heaven (Mark 12:25).