My poem translated into Arberish by Giovanna Brunetti. (The Upper Ionian area of Cosenza)
Nan kamnuat e Patrias jonë ne zjarrAnjat arbareshë nisan tua vajtur ka nang a din, prej lloka llargu.
Kur një copaz ja Patrias këputat, na cinon por rranjat tona, gjaku jonë, shpirtin jonë nang a harrojam mosnjëherë!
A qjellim tek delët jonë,
A qjellim tek kankat jona
Malat kujtojan si ish motit,
Malat murmurjarjan si vjen dita manat.
Andj ka çdo kankë
shpirti arbëresh ngrathat
Çdo herë këtu
Çdo herë i zgjuar
Çdo herë na thrret!
Ditat shkojan
Vjeçat shkojan
Shekullet shkojan
Ma kujtim rrjedh si lum i fort edhe pa fund,
Tua sjellur palan jonë, gluthan jonë, gjakun jin.
Fluturon parsipar dheravët
Nget çdo zamar
Edhe kushdo a do mirë
Nang a harron mosnjëherë!
Rron tek fjalat tona,
Rron tek kankat jona,
Rron tek zamërat tona.
Një flakë çë nang mand të shuthat.
Një goljë çë nang mand të mbillat.
Arbëresh of Montecilfone Italy translated from Gioacchino Desiderio
Ndën timit ta dheut jonë i’atit, çë digjet,
barket ma velet arbëreshe nisen për të venjën ka një dhe pa njohur,drejt vende adharasu!
Kur një tiq ta dheut j’atit çahet, na bёn keq,
rrënjët tona, gjakun jonë, shpirtin jonë
ngë e harromi kurra!
I mbami ka venët tona,
i mbami ka kënget tona!
Malet kujtonjën ngen çё shkojti,malet dal e dal na flasёnjёn pёr motin çё do të arreje.
Kana nga njё kёngё, shpirti arbëresh ngrihet -
nga herё ma ne, nga herё i zgjumi, nga herё çё na thrret!
Ditët venjёn pёrpara, vitet venjёn pёrpara, shekujet venjёn pёrpara –
kuitimja rridhёn si një lumë,
a forta dhe pa fund,
ta qejtur pajёn jonë, gljuhën jonë, gjakun jonë!
Ndën timit ta dheut jonë i’atit, çë digjet,
barket ma velet arbëreshe nisen për të venjën ka një dhe pa njohur,drejt vende adharasu!
Kur një tiq ta dheut j’atit çahet, na bёn keq,
rrënjët tona, gjakun jonë, shpirtin jonë
ngë e harromi kurra!
I mbami ka venët tona,
i mbami ka kënget tona!
Malet kujtonjën ngen çё shkojti,malet dal e dal na flasёnjёn pёr motin çё do të arreje.
Kana nga njё kёngё, shpirti arbëresh ngrihet -
nga herё ma ne, nga herё i zgjumi, nga herё çё na thrret!
Ditët venjёn pёrpara, vitet venjёn pёrpara, shekujet venjёn pёrpara –
kuitimja rridhёn si një lumë,
a forta dhe pa fund,
ta qejtur pajёn jonë, gljuhën jonë, gjakun jonë!
Fulturon sipër dhervet tona,
nget nga njё zëmër,
nget nga njё zëmër,
e nga njari çё a dishi
ngё a harron kurra!
Rron ka fjalët tona,
Rron ka kënget tona,
Rron ka zëmëret tona:
Një flakë çë ngё bёnd të shuhet,
Një vuxh çë ngё ka’tё rrije qetu kurra mё!
Maria Antonietta Rimoli translated the poem into the dialect of Frascineto (Calabria), but with some Italian words and a few (very few) Albanian words (shqip).
Nën kamnuan e atdheut tonë çë digjet,
anìet arbëreshe nisen,
ture lundruar drejt të panjohurës, drejt tokë të largë!
Kur një pjes e Atdheut ndahet (çahet), na helmon,
ma rrënjat e tona, gjakun e tonë, shpirtin e tonë nëng i harromi mai (kurrë).
I mbajmi ndër venat e tona, i mbajmi ndër këngat e tona!
Malet kujtojen të kalueren, malet flasjën qet të ardhmen.
Nga gjithë këngat shpirti lartësohet.
Sembri i pranishëm, sembri vigjilent,
sembri çë thërret!
Ditat shkojin, vitrat (vitet) shkojin, shekujt shkojin,
ma kujtimi ecen si lumë,
i fort e i pafund,
e qellen trashëgiminë tonë, gjuhen (gluhen) tonë, gjakun tonë!
Vularen nëper dherat,
nget çdo zëmer,
e kush e do nëng e harron mai (kurrë)!
Gjillin (jeton) ndër fjalet e tona,
gjillin ndër këngat e tona,
gjillin ndër zëmrat e tona:
një vamp çë nëng mund shuhet,
një vuxhë (zë) çë nëng mund e qitojen mai (kurrë).
Nën kamnuan e atdheut tonë çë digjet,
anìet arbëreshe nisen,
ture lundruar drejt të panjohurës, drejt tokë të largë!
Kur një pjes e Atdheut ndahet (çahet), na helmon,
ma rrënjat e tona, gjakun e tonë, shpirtin e tonë nëng i harromi mai (kurrë).
I mbajmi ndër venat e tona, i mbajmi ndër këngat e tona!
Malet kujtojen të kalueren, malet flasjën qet të ardhmen.
Nga gjithë këngat shpirti lartësohet.
Sembri i pranishëm, sembri vigjilent,
sembri çë thërret!
Ditat shkojin, vitrat (vitet) shkojin, shekujt shkojin,
ma kujtimi ecen si lumë,
i fort e i pafund,
e qellen trashëgiminë tonë, gjuhen (gluhen) tonë, gjakun tonë!
Vularen nëper dherat,
nget çdo zëmer,
e kush e do nëng e harron mai (kurrë)!
Gjillin (jeton) ndër fjalet e tona,
gjillin ndër këngat e tona,
gjillin ndër zëmrat e tona:
një vamp çë nëng mund shuhet,
një vuxhë (zë) çë nëng mund e qitojen mai (kurrë).
Comments
Post a Comment